Sot, 17 bjeshkatarë të Klubit Bjeshkatar Tetova realizuam ecjen e radhës dimërore, në një ditë që natyra na e dhuroi si shpërblim: e ftohtë, pa shi, me diell të herëpashershëm dhe me kushte ideale për ecje malore.

Nisja dhe përgatitjet

Tubimi u bë te ura e Çarshisë së Epërme, ku disa nga anëtarët u furnizuan me ushqime në furrën lokale. Prej aty, me vetura u drejtuam drejt Banjave të Tetovës, pikënisja e udhëtimit tonë.

Këtë herë vendosëm të sfidojmë “Rrugën e Mbretit”, një itinerar që ndërthur natyrën e egër, historinë dhe panoramat e bukura të Sharrit.

Teqeja e Shipkovicës dhe gjurmët e historisë

Rruga na çoi fillimisht pranë Teqesë së Shipkovicës, ku ende shihen objektet e vjetra të ushtrisë jugosllave. Kalimi pranë shtëpisë së të ndjerit Lalës Rahim, ish i burgosur politik, solli reflektim dhe respekt për sakrificat e së kaluarës. Figura e tij, gjithmonë me flamur kombëtar mbi supe, mbetet simbol i përkushtimit dhe qëndresës.

Nga atari i Shipkovicës drejt Sellcës

Ecja vazhdoi gradualisht drejt atarit të Sellcës. Pas kalimit të një ure të improvizuar mbi lumin e rrëmbyeshëm Shkumbin, që këtë periudhë kishte rritur ndjeshëm nivelin e ujit nga reshjet e borës, pushuam në një strehimore të ndërtuar nga dashamirës të natyrës – një vend mikpritës për çdo bjeshkatar.

Uji i Tharët – burim i shëndetit dhe humorit

Një ndalesë e veçantë ishte Uji i Tharët, i njohur në zonë për vetitë shëruese, sidomos për problemet e lukthit dhe të lëkurës. Meqë këtë herë na mungonte doktori i grupit – specialist i syve – përgatitëm një video humoristike duke u tallur se ky ujë shëron edhe sytë, dhe se studimet e tij paskan qenë të kota 😄.

Tuneli historik dhe “Rruga e Mbretit”

Më pas arritëm te tuneli i famshëm, që sipas tregimeve është ndërtuar para Luftës së Dytë Botërore nga Mbretëria Serbo-Kroato-Sllovene, si pjesë e rrugës që duhej të lidhte Tetovën me Prizrenin. Edhe pse kjo rrugë mbetet ende ëndërr për shumë breza, vendi ruan një vlerë të madhe historike.

Aty bëmë ndalesën për drekë, mblodhëm forcat dhe vazhduam drejt një shkëmbi të gdhendur, deri te pika ku bashkohen dy degët – e Vices dhe e Brodecit – duke formuar lumin Shkumbin. Pamja dhe kontrasti i zhurmës së ujit mes segmenteve natyrore dhe atyre të kanalizuara nga minihidrocentralet e reja ishte vërtet mbresëlënës.

Kthimi dhe ëmbëlsia tradicionale

Rruga e kthimit u bë përmes fshatit Sellcë, drejt veturave tona. Një pjesë e grupit ndaloi në Reçicë të Vogël, ku u gostitëm me receta tradicionale: sutlijaç me tullumba/sheqerpare, duke e mbyllur këtë ditë në mënyrën më të ëmbël të mundshme.

⛰️ Një ecje që na dhuroi natyrë, histori, humor dhe shoqëri të mirë.

Presim me padurim udhëtimin e radhës — dhe mezi presim sugjerimet tuaja!